اثبات نسب مادری

اثبات نسب مادری

تولد هر انسانی ناشی از پیوند زناشویی زن و مردی است که در اصطلاح حقوقی به آن نسب گفته می‌شود.  اثبات نسب مادری ساده‌تر از اثبات نسب پدری است زیرا دوران بارداری و زایمان به راحتی قابل انكار نیست و طبق قانون ظرف 15 روز پس از تولد نوزاد باید به دنیا آمدن او در یكی از حوزه‌های ثبت احوال اعلام و برای طرف شناسنامه گرفته شود.

نسبت مادری
در اثبات نسبت مادری باید ثابت شود، اولا زنی که جنسبت مادری باید ثابت شود، اولا زنی که مادر طفل معرفی شده بچه ای بدنیا آورده است. دوما این بچه همان طفلی است که اثبات نسب او مورد نظر است.

در اثبات نسب مادری نیز از هر یک از ادله می توان استفاده کرد و محدودیتی از لحاظ دلیل در این زمینه هم در حقوق ایران پیش بینی نشده است. شناسنامه که نام مادر در آن قید شده است می تواند وضع حمل زن را اثبات کند.

شهادت و امارات: بر طبق قواعد عمومی، شهادت می‌تواند تمام ارکان نسب را اثبات کند و تشخیص صحت چنین شهادتی بر عهده دادگاه است و دادرس اجباری به تأیید مفاد گواهی ندارد «ماده 424 قانون آیین دادرسی مدنی». در مورد امارات هم در این خصوص می‌توان به دو اماره اشاره کرد، نظر کارشناس در مورد تجزیه خون و زندگی مدعی نسب با خانواده‌ای که خود را منسوب بدان می‌داند و ارائه او به عنوان فرزند خانواده، هر چند که تصریح بدان نشود.

اقرار: نسب با اقرار نیز ثابت می‌شود و این تنها موردی است که قانون مدنی درباره آن حکم خاص دارد و این حکم خاص در ماده 1273 قانون مدنی آمده است: «اقرار به نسب در صورتی صحیح است که اولاً تحقق نسب بر حسب عادت و قانون ممکن باشد، ثانیاً کسی که به نسب او اقرار شده تصدیق کند، مگر در مورد صغیری که اقرار به فرزندی او شده به شرط آن‌که منازعی در بین نباشد.»

اثبات نسب مادری

انتساب شناسنامه به بچه ای که می خواهند نسل او را ثابت کنند بدون اینکه شناسنامه مورد استفاده دیگری واقع شده باشد، اماره قضایی بر هویت بچه است یعنی از ایت اوضاع و احوال بر می آید که بچه صاحب شناسنامه است. پس برای اثبات هویت طفل نیاز به دلیل دیگری نیست و کسی که آن را انکار می کنید باید دلیل بیاورد.

در صورت بروز مشکل در زمینه دعاوی اثبات نسب می توانید از طریق تماس تلفنی یا فرم درخواست مشاوره، از راهنمایی های وکیل خانواده در موسسه حقوقی تهران مدافع بهره مند شوید.